ბედნიერება რა არისო.

მე რავიცი-მეთქი.

აქ უზარმაზარი თეთრი სპილოები დადიანო წრეზე და როცა ვუყურებ, ვმშვიდდებიო.

მუცელი ხომ აღარ გტკივა-მეთქი?

ხანდახანო. ხელს რომ მადებდიო, გაეღიმა, ახლა პირქვე ვწვებიო და ცოტათი მშველისო.

ადამიანების ხმა დამავიწყდაო. ნუ ლაპარაკობო ეგეთი სველი სიტყვებით, ფეხები მეყინებაო.

ვეღარ ვიტანო ცარიელ კაფეებს, მაგიდაზე დაშტერება რომ იცი ხოლმეო, რომ მახსენდება, უფრო ცუდად ვხდებიო, როგორ ვცხოვრობდით, როგორ ვითმენდითო.

აქეთ სულ თოვსო.

მე ახლა სხვაგან ვცხოვრობ-მეთქი.

მაგ ქუჩაზე იაფფასიანი კაფეები არ არის და ხმაურისგან ფანჯრები მენგრევა-მეთქი.

ძილი რა არისო, ასე რომ ვარ, ხომ არ დაიღალეო.

ხანდახან მინდა გელაპარაკო, მაგრამ პირიდან მარტო ჰაერი ამომდის და ის ჰაერიც მე ვარო, აღარ დავრჩიო.

ბექამ.