გამარჯობა.
ჩემთან ხე არის.
ხე თაიმ გამაცნო.
მე წყალი მაქვს შენთვის.
მე მაქვს შენთვის მუყაოს კოლოფებში ჩაკეცილი ქარი.
არ გახსნა.
ქალაქი იარსებებს მანამ.
მე მაქვს ცარიელი ფლაკონების მუსიკა.
მოჭრილი ხელების ტყე და, ანუ, როცა ცა წითელია, ქარი იქნება.
ანუ შენ გახსნი კოლოფებს და კიბეზე დავიმტვრევ კეფას.
დაიძინე.
სამხრეთით არის ტბა, ამოვათრიოთ ჩრდილები და მაჯებზე გამოვიბათ.
გაშრებიან და უფრო მსუბუქად ვივლით.
ან ისინი გვატარებენ.
მიმართულებებს მაინც ვერ ვარჩევთ, რახანია.
უფრო ახლოს დადექი. და იდექი.
ხელები არ დაგცვივდეს.
ისრების ნუ გეშინია.
სიზმრების ნუ გეშინია.
ნუ გეშინია.
კარი დარჩა დერეფანში. კარი გადარჩა.
სახლში სხვა ვინმე შევა და იცხოვრებს.
იმ სხვას ჭერის ხერხემლით გამაგრება არ მოუწევს.
იმ სხვას გულზე არ დააწვიმს.
ის სხვა დაიმსახურებს ყოფნას.
სამყარო დიდია.
პური მათი არსობისა - ცოტა.
მიწაში ჩარგე ნესტოები.
მიწისქვეშა ბლანტ, ბნელ მდინარეებში ჩადგი ტერფები.
და ხე იყავი.
ოღონდ ნურასდროს გახსნი კოლოფებს...